Mijn verhaal

Door: Paulien

Zondag 22 maart

Mijn naam is Paulien, 33 jaar. Ik weet sinds december 2003 dat ik fibromyalgie heb. In het begin was het moeilijk om mee om te gaan. Vooral onzekerheid, hoe ziet mijn toekomst eruit, zou ik ooit weer kunnen gaan werken. Kan ik wel weer een dagje stappen? Vooral in het eerste jaar heb ik het gevoel gehad, heel erg tegen verdriet op te moeten boksen. Ik kan het niet toelaten en me er aan toe geven. Ik word volledig afgekeurd, daar ben ik blij om. Dat betekent dat ik tijd heb om aan mezelf te kunnen en mogen werken. Met toestemming mag ik twee verschillende soorten vrijwilligerswerk gaan doen. Eentje waar ik de deur voor uit moet en de ander thuis, via internet. Beide dankbaar en leuk om te doen. Na ruim een jaar ging er een knop om. Die knop ging om bij een van de jongerenbijeenkomsten, waar ik altijd naar toe ga. Als ik weer wil werken, moet ik dingen anders aanpakken. Al gauw lees ik het boek, De pijn de Baas van Frits Winter. Waar ik het meest aan heb, is de salamitechniek. Dingen beter over de dag en week verdelen. Niet meer alles doen op mijn goede dagen, maar ook op mijn slechte dagen dingen doen die op de lijst staan van die dag. Waardoor de energie beter wordt verdeeld. Langzaamaan, kwamen er meer ups dan downs. Eerst is het denk ik 80% down-momenten en de resterende up-momenten. Stapsgewijs gaat het percentage van down omlaag en up omhoog. Zoals het ook hoort.

Halverwege het tweede jaar dat ik thuis zit besluit ik dat ik een stap wil wagen en richten op het werken. Via via kwam ik bij een verzuimconsulent van de organisatie waar ik vrijwilligerswerk doe. Hij heeft zich veel voor mij ingezet, terwijl ik niet in dienst ben van de organisatie. Na een half jaar ben ik gaan solliciteren op een vacature binnen de organisatie. Ik heb twee gesprekken gehad en werd aangenomen. Nu nog ben ik hun dankbaar dat ze mij een kans hebben gegeven om weer terug naar het arbeidsproces te kunnen komen. Ik heb bijna drie jaar thuis gezeten en nu kan ik tenminste voor 17 uur weer aan de slag en voor de rest kan ik in de WAO blijven, tegenwoordig WIA. Maar ik ben nog van de oude garde, ;-)

Ik heb ooit 32 uur gewerkt, maar ik weet dat het niet meer haalbaar is om 32 uur te gaan werken. Ik werk met plezier, maar het is wel zwaar werk. Na anderhalf jaar heb ik tot mijn grote moeite en teleurstelling toch moeten toegeven en zeggen, het gaat niet meer. Want ik heb toen ik weer ben gaan werken besloten dat ik nooit meer terug wil naar de situatie dat ik weer niets anders heb dan huilbuien en extreem moe en pijn te moeten voelen. Ik heb mijn lesje geleerd. Ook doe ik het werk met mijn hart en liefde, want ik krijg er veel voor terug, het is gewoonweg te zwaar en het is tijd. Na drie weken thuis te hebben gezeten, ga ik op arbeidstherapeutische basis aan het werk en ondertussen wordt er gekeken voor re-integratie. Dat is in november 2007, algauw kan ik in januari 2008 een opleiding volgen die vergoed wordt door mijn oude werkgever. Terwijl het al heel duidelijk is dat er geen vacature voor mij is. Toch doen ze het. Vaak heb ik me afgevraagd waarom. De locatiemanager zei dat het door mijn inzet van de afgelopen jaren, anderhalf jaar dus, gezien heeft wie ik ben en daarom waard is om geld in te steken. Het helpt helemaal als je gemotiveerd bent en alle kansen met twee handen aan grijpt. Met volle enthousiasme en plezier begin ik met de omscholing. Nooit gedacht dat ik ooit administratie leuk zou vinden, ben er eigenlijk bijna door geschokt. Van de 17 uur ga ik 12 uur naar school en de resterende uren doe ik arbeidstherapeutisch werk. In mei mag ik stage lopen op de administratie en in juni doe ik examen. Met plezier werk ik op de administratie en vind het wel jammer dat er geen plek voor mij is. Ergens in juli krijg ik de uitslag en blijkt dat ik erg goed heb gescoord, tot mijn grote stomme verbazing een 10.

Al gauw word er gesproken over eventueel werk in een ander bedrijf voor mij. Het re-integratiebureau waar ik de opleiding heb gedaan bemiddelde voor mij naar het bedrijf toe. Voor mijn vakantie heb ik een gesprek gehad met mijn eventueel toekomstige werkgever. Tja, dan heb ik vakantie, pff. Spanningen stijgen en in je vakantie moet je juist ontspannen. Maar ik krijg toch een telefoontje in mijn vakantie, op dat moment, dacht ik lang leve de mobiel. Ze willen mij aannemen, maar de eerste drie maanden op proefplaatsing. Dat is omdat ik nog een WAO achtergrond heb, dan kun je eerst 3 maanden op proef werken, met behoud van je uitkering. Voor het geval dat het niet mocht lukken. Na anderhalve maand krijg ik het gesprek, met nadruk op het. Ik mag blijven, alleen als het geen probleem is, in een andere richting. Nee hoor. Er zijn op het werk namelijk twee soorten administratie: financiële en zorg. Ik ben nu op de zorgadministratie waar ook wat financiële aspecten aan zit.

Per 1 december 2008 ben ik officieel in dienst gekomen, en werk daar met veel plezier. Het is een sociale werkgever en ik kan het aangeven als het niet gaat of wat dan ook. Maar ik heb dat maar één keer hoeven aan te geven. Nooit gedacht, maar ik werk weer 24 uur en tot mijn verbazing kan ik thuis ook nog steeds van alles doen.

Ik ben dankbaar dat het allemaal zo heeft moeten lopen. Velen zeggen, dat heb je zelf gedaan, en toch blijf ik zeggen, ik ben de juiste mensen op de juiste momenten tegengekomen en het heeft zo moeten gaan.

Natuurlijk is de fibromyalgie niet verdwenen, het is wel heel rustig en ergens op de achtergrond. Ik heb meer last van de ontstekingen, alleen door mijn werk kan ik het allemaal aan. Met mijn oude werk had ik me dan nu nog weer ziek moeten melden en dan voor lange tijd. Omdat het gewoon lichamelijk te zwaar is.

Nu ben ik zover dat ik van alles geniet en alles wat ik doe met plezier doe. Grenzen blijven, en blijft altijd moeilijk, alleen voor mijn gevoel niet meer zo moeilijk als toen.

Iemand zei tegen mij, het leven is net als een achtbaan. En dat is waar, alleen op dit moment is het boven blijven steken en daar mag die blijven steken. Wel blijf ik ook zeggen, een slechte dag mag, huilbuidag mag, waak er alleen voor om er in te blijven hangen voor dagen. Maar ook dat heeft tijd nodig.

Groetjes,

Paulien Vermaas

Plaats uw reactie:

F.E.S. Poll

Mijn verhaal